เคยคิดว่าตัวเองนั้น ไม่มีทางที่จะถูก “ปล่อยทิ้งให้อยู่คนเดียว”

 

แต่จริง ๆ ไม่ใช่เลย คนเราเกิดมาคนเดียว

ก็ต้องเดินคนเดียว และต้องตายคนเดียว

แต่บางครั้งการที่ได้อยู่คนเดียว กลับฟุ้งซ่าน คิดนู่น ห่วงนี้ สารพัด

แต่บางครั้งการที่อยู่คนเดียว ก็ได้ค้นพบตัวตนที่แท้จริง

ว่าเรา รักเค้าจริง ๆ หรือป่าวหล่ะ

ไม่มีเขาอยู่ข้าง ๆ ไม่มีใครคอยจูงมือ

ให้รู้ไว้ว่าความเหงามันเดียวดาย ในฝูงชน มันเหงา

ในความเฮฮา มันมืด ในความสว่างขนาดไหน

กลับได้ไปคิดทบทวนว่าเขา คือส่วนเติมเติมเหล่านี้ไหม

ความรักมันสั้น แต่มันก็หวานพอที่จะทดแทนความสั้น

ความหลงมันยาว แต่มันก็ขมพอที่จะทดแทนความยาว

แล้วเราหลงหรือรักเขากันแน่

แล้วเขาเป็นแค่เพื่อนหรือคนที่เรารักกันแน่

ช่วงเวลาที่ตอบได้ก็ต้องมีเวลาที่เปรียบเทียบตอนที่เราได้อยู่กับเขา

และเราถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว

ความรู้สึกมันแตกต่างกันขนาดไหน บอกตัวเองเถิด

และถ้ามันอ้างว้าง เหงา มืด ก็จงอย่าปล่อยให้แสงสว่างผ่านชีวิตคุณไปเลย….ขอร้อง

เพราะคุณคงต้องเผชิญโลกมืดอีกยาวไกลกว่าที่จะพ้นความมืด

และสุดท้าย คุณจะต้องอยู่กับสิ่งที่คุณหนีมาตลอด

นั่นก็คือ “ตัวคุณเอง”

Advertisements