สิ่งที่อยู่รอบๆตัวเรามันคืออะไรกันแน่…จริงแท้หรือเป็นเพียงการหลอกลวง….
หรือว่าไม่มีอะไรอยู่เลยต่างหาก…มีเพียงแค่เราคนเดียว….แค่คนเดียวเท่านั้น…
ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นมาจากการที่ต้องอยู่ตัวคนเดียว…มันเกิดขึ้นมานาน
เราเองก็ได้แต่หลอกตัวเองตลอดว่าไม่เป็นไร…ไม่ได้อยู่คนเดียวซักหน่อย…ดูสิมีเพื่อนตั้งเยอะ….
แต่สุดท้าย…ความรูสึกนั้นก็ไม่หายไปซักที…มีแต่สั่งสมขึ้นเรื่อยๆ….
ความเหงาที่มีมานั้นรุนแรงจนกระทั่งนานเข้ามันก็เป็นแค่ความเฉยชา…
เฉยจนไม่ต้องการใคร…ไม่ไว้ใจใคร…ไม่รักใคร…ไม่ต้องการให้ใครเห็นความรู้สึกเจ็บปวดของตัวเอง…
แสดงออกไปให้ทุกคนเห็นว่าร่าเริง…มีความสุขดี…
แต่นั่นมันก็แค่หน้ากากที่ต้องสวมตลอดเวลา…เพื่อปิดกั้นตัวเอง…
เคยลองเปิดใจ…ยอมรับคนๆหนึ่งเข้ามา…แต่แล้ว…ทุกอย่างก็จบลง…
สิ่งที่เหลือก็คือคำว่า… “ปล่อยเราไปเถอะ…ถ้ายังรักเราอยู่ก็ปล่อยเราไป”….
ตอนนั้น…จิตใจมันบอบช้ำสับสนทั้งคำว่า…รัก…เกลียด…แค้น…
สับสนซะจนคิดจะจบทุกอย่างลงด้วยการตาย…

.
แต่แล้ว…ก็มีเสียงดังขึ้นมาว่า…ถ้าตายแล้ว…พ่อกับแม่ล่ะ…เค้าจะเสียใจแค่ไหน…
เพราะประโยคนั้นเลยทำให้มีชีวิตจนถึงตอนนี้…
ความเจ็บปวด…ความเหงา…เวลาก็ได้เข้ามาเยียวยาจนคลายลง…แต่มันก็ยังไม่หมดไป…
ซักวัน…ความรู้สึกเหล่านั้นอาจจะกลับมาก็ได้…
แต่ก็ช่างมัน…ขอแค่เวลาที่เหลือของเรามีความสุขดีก็พอ….

Advertisements