คุณผู้อ่านค่ะ เรื่องราวต่อไปนี้คือเรื่องที่เกิดขึ้นกลับดิฉันจริง ๆ

 

เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 9 ปีที่แล้ว เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในครอบครัวของดิฉันโดยครอบครัวของดิฉัน มีพี่น้องรวมทั้งคุณพ่อ คุณแม่ แล้ว 6 คน มีชาย 3 หญิง 3  ตัวฉันเป็นลูกคนที่ 2 ซึ่งนั้นหมายความว่าฉันยังมีน้องอีก 2 คน ซึ่งเป็นอะไรที่ลงตัวกันมาก ๆ โดยครอบครัวฐานะทางบ้านไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ตั้งแต่ที่ฉันจำความได้พ่อฉันไม่เคยทำมาหากินไรเลย วัน ๆ เอาแต่หลับอยู่ในบ้านของเงินแม่ใช้ นาน ๆ ทีจะออกไปล่าสัตว์ ( ลืมบอกไปค่ะว่าฉันเป็นคนภาคเหนือ ทางภาคเหนือจะมีป่าที่อุดมสมบูรณ์มาก ถ้าเขาไปลึก ๆ นะค่ะ ) กลับมาบ้านก็ได้ นก หมู่ป่า ต่าง ๆ กลับมาบ้างก็สามารถเป็นอาหารให้กับครอบครัวได้ แต่รู้ไหมค่ะว่าฉันไม่ชอบเลยเวลาที่พ่อไม่ทำงานอะไรเลย (แต่พ่อไม่ดื่มเหล้านะค่ะ) ทุก ๆ วันแม่จะต้องไปออกไปทำงานเพียงคนเดียวเพราะพี่สาวกับฉันยังเด็กไม่สามารถช่วยอะไรแม่ได้ เวลาไปโรงเรียนฉันกับพี่สาวได้เงินไปเรียนอยู่สองคน 1 บาท ซื้อขนมกินได้แค่อย่างเดียวแล้วเราก็จะแบ่งกันกิน วันหยุดเสาร์ อาทิตย์ ก็จะช่วยแม่ทำงานแม้จะทำได้ไม่มาก

พอเวลาผ่านไป ปีหนึ่งแม่ฉันป่วยหนักไม่สบาย แม่เดินไม่ได้แค่นั้นแหละชีวิตเหมือนสิ้นหวังทุกอย่าง ไม่มีเงินพาแม่ไปโรงพยาบาลแต่ยังดีที่ใกล้ ๆ หมู่บ้านยังมีหมอจีนอยู่ พ่อจึงได้พาแม่ไปหาหมอแม่ต้องนอนรักษาที่บ้านหมอเป็นเวลา 1 เดือนกว่า ช่วงเวลาที่เดือนมันเหมือนเป็นเวลา 10 ปี พี่สาวต้องออกจากโรงเรียนเพื่อที่จะไปเลี้ยงน้อง และทำงานแทนแม่ทุกอย่าง ๆ แต่พี่ยังให้ฉันเรียนอยู่ ฉันไปโรงเรียนสายทุกวันเพราะจะต้องพาน้องไปหาแม่เพื่อให้นมกับน้อง แต่รู้ไหมค่ะว่าแม่ไม่เคยร้องไห้และอ่อนแอให้ฉันกับพี่เห็นเลย หลังจากที่แม่สามารถเดินได้บ้างแล้วแม่ก็กลับมาที่บ้าน ส่วนค่ารักษายังดีที่เขาบอกว่าไว้มีเมื่อไหร่ค่อยคืนก็ได้ จำได้ว่าประมาณ 4 หมื่นกว่าบาท พอแม่กลับมาบ้านพักได้สักพักแม่ก็ออกไปทำงานเหมือนเดิม แต่พี่สาวก็ไม่ได้กลับไปเรียนต่อพี่สาวจบแค่ ป.3 ก็ต้องออกจากโรงเรียน โดยพี่สาวจะออกไปรับจ้างรับเลี้ยงเด็กบ้าง ชีวิตช่วงนั้นเป็นอะไรที่รู้สึกว่าแย่มาก ๆ

หลังจากนั้นผ่านไปได้ 3 ปี พ่อไม่สบายอีก พ่อลุกขึ้นเองไม่ได้เดินไม่ได้พาไปหาหมอ แต่หมอกลับไม่รักษาให้พ่อ ก็เลยต้องพากลับมาที่บ้านพ่อป่วยอยู่ 1 เดือนเต็ม ๆ แล้วก็เสียชีวิต ตอนนั้นฉันคิดว่าครอบครัวฉันคงจะเป็นครอบครัวที่โชคร้ายที่สุด หลังจากที่พ่อเสียไปแล้วเราก็ได้ย้ายบ้านไปอยู่ที่อื่นเพราะก่อนที่พ่อจะเสียพ่อบอกกับแม่ว่าถ้าพ่อเสียแล้วให้ย้ายบ้านไปอยู่ที่อื่นแทน พอหลังจากที่ได้ปลูกบ้านใหม่แล้วชิวิตก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ลำบากเหมือนเมื่อก่อน พี่สาวได้ลงมาทำงานที่กรุงเทพฯ ส่วนฉันก็ยังเรียนหนังสืออยู่ที่บ้านกับแม่และน้องชาย แม่จะคอยสอนให้ฉันเสมอว่าเวลามีค่าทุกวินาที อย่าปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์แม่จะสอนให้ฉันรักคนอื่นให้เป็น ฉันไม่เคยทำให้แม่เสียใจเลยสักครั้ง จงกระทั้งวันหนึ่งเพื่อนชวนฉันไปเที่ยวงานวัดซึ่งมันเป็นเวลากลางคืน โดยปกติแล้วฉันไม่เคยออกจากบ้านหลัง 2 ทุ่มเพราะถ้าฉันออกจากบ้านไป ประมาณ 10 นาที แม่ก็จะออกมาตามหาฉันแล้ว แต่วันนั้นฉันไปโดยไม่ได้บอกแม่เพราะกลัวว่าแม่ไม่ให้ไป แต่รู้ไหมแม่เป็นห่วงฉันหาไปทั่วหมู่บ้านพอฉันกลับมาบ้านฉันเห็นแม่นั่งรอฉันอยู่ ซึ่งตอนนั้นเวลาประมาณ เที่ยงคืนกว่า ๆ พอฉันกลับเข้าบ้านแม่ก็ถามว่าฉันไปไหนมา แต่ฉันก็ไม่ได้ตอบแม่อะไรรู้ไหมค่ะว่าแม่ไม่ได้ด่าฉันหรือว่าไรสักคำเลย แต่แม่กลับเข้ามากอดฉันแล้วพูดว่าลูกไม่เป็นไรนะกินไรหรือยัง ดึกแล้วเข้านอนเถอะ วันนั้นเป็นวันแรกที่ฉันเห็นแม่ร้องไห้ หลังจากนั้นเป็นต้นมาจงกระทั้งวันนี้ฉันไม่เคยทำให้แม่เสียใจอีกเลย ไม่เคยไม่บอกแม่แม้ว่าจะไปไหนทำอะไร คุณผู้อ่านเชื่อไหมค่ะว่าจงกระทั้งวันนี้ฉันยังอยู่ตัวคนเดียวไม่เคยมีแฟนเลย  เพราะฉันเชื่อว่าแม่หวังดีกับฉันเสมอที่บอกกับฉันว่าตอนนี้ยังไม่สมควรที่จะมีแฟน

สิ่งเดียวที่ฉันอยากจะบอกกับแม่คือ หนูรักแม่นะค่ะ อยากให้แม่ได้พักบ้างไม่อยากให้แม่ต้องทำงานอีกเพราะแม่เหนื่อยมาทั้งชีวิตแล้วให้ลูกได้ทำอะไรเพื่อแม่บ้าง แต่จงกระทั้งทุกวันนี้แม่ก็ยังทำงานอยู่ ขาของแม่ที่เคยป่วยปางนี้ก็ยังไม่หายยังคงเจ็บ ๆ หาย ๆ ขอบคุณ คุณแม่ที่คอยอบรมสั่งสอนให้หนูเป็นคนดีมาตลอด ถ้าแม่ไม่เป็นแบบนั้นปางนี้หนูคงอาจจะเรียนไม่จบก็เป็นได้ ขอบคุณคุณแม่มาก ๆ ค่ะ

เชื่อเถอะค่ะว่าไม่มีทีใดที่เราอยู่แล้วมีความสุขเท่ากับการที่เราอยู่ในครอบครัวของเราเอง ไม่มีใครรักเราได้เท่ากับครอบครัวของเรารักและเป็นห่วงเรา ถ้าวันนี้คุณยังไม่เคยกราบแม่ ไม่เคยบอกรักท่าน ยังไม่สายเกินไปที่จะบอกกับท่านว่า ผม/ฉัน/หนู รักคุณพ่อคุณแม่นะ จงบอกท่านก่อนที่จะไม่มีโอกาสเหมือนฉันที่ไม่เคยได้บอกกับพ่อเลยว่า หนูรักพ่อนะค่ะ

ผู้ชาย คนหนึ่ง ที่เรารักมากที่สุด …………………………..พ่อ

ผู้หญิง คนหนึ่ง ที่เรารักมากที่สุด……………………………..แม่

คน ๆ นี้ที่ยอมทำเพื่อเรา………………………………………….พี่

คน ๆ นี้ที่ทุกคนเป็นห่วง ……………………………………….น้อง

ทุก ๆ คน รักและเป็นห่วงเรามาก ที่สุด……………………………………..ครอบครัว

บ้านหลังนี้ที่เราคิดถึง ทุกครั้งเมื่อเราอยู่ไกล…….ที่เราอยากกลับมานอน ………ที่เราอยากอยู่จงวันตาย

Advertisements